2008-08-30 13:14:26 >> :* Bo niczego nie jestem dziś tak pewna, jak Ciebie i Twojej miłości... skomentuj (1) 2008-08-03 10:21:23 >> Cudnie:) I znowu majowo się zrobiło:) My chyba nie potrafimy inaczej. A że nigdy się nie kłóciliśmy, to kiedyś musiał być ten pierwszy raz. Ale było, minęło...Jest cudnie:]  skomentuj (0) 2008-08-02 19:26:07 >> Come back:) "Być tą brzydką Angielką - chudą, podstarzałą, niezbyt dobrą poetką; mieszkać w letnim domu ze stygnącym mężczyzną (serce czy rak nerek - przyczyny nieistotne). Wnosić mu po schodach (wąskich, zawilgłych schodach) tacę ze śniadaniem i siebie. Pisać: "W przyszłym tygodniu - bzyk muchy - - masz urodziny - znowu - za rok pewnie - krzyczy z bólu - już cię nie będzie". Iść do niego. Głaskać. Leżeć z nim w wannie, płacząc. Patrzeć, teatralnie ale przecież prawdziwie, przez okno na drzewa. Mieć za sobą te lata, te listy, te flamy, znać numer kołnierzyka, buta, obwód głowy. Nie umieć się obejrzeć za innym mężczyzną. Używać tamtych zwrotów, pieszczotliwych imion. I udawać, że wcale nie jest gorszy w łóżku, mając w pamięci tyle miejsc, razów, sposobów: w hamaku, w soku z jagód, w pociągu pędzącym z Wenecji do Nicei, na biurku wydawcy, w bocznej salce muzeum. Przyjmować wizyty przyjaciół i lekarzy. Kręcić kogel-mogel. Nie móc udawać dalej i dalej udawać. Lecz nade wszystko wiedzieć, że wszystko, co było nie mogło, nie powinno być inaczej, z innym, gdzie indziej, kiedy indziej - to właśnie jest szczęście. Widziałeś całość. Teraz odchodzisz, powoli skubiąc liście z gałęzi. Ktoś zasłania lustro, ktoś dzwoni, ktoś rozmawia. Taca. Wanna. Łóżko." /Jacek Dehnel/  Ciężko było się przełamać, żeby znów tutaj pisać. Ale mam ogromną potrzebę przelewania myśli, w tym wypadku nie na papier. Od października zaczynam studia uzupełniające na Uniwersytecie- wymarzone dziennikarstwo:) A teraz spełniam się jako kura domowa i poszukuję pracy. Kto by pomyślał, że z wyższym wykształceniem będzie to aż taki problem...ech... W sercu majowo cały czas było. Do wczoraj. Pierwsza od prawie roku kłótnia. Niewiadomo o co. A D. okazał się bardzo zawziętym typem. I tak sobie tkwimy w milczeniu. On i ja. skomentuj (1) 2007-12-18 15:06:20 >> Mimo wszystko... "Jak kochać, skoro tyle razy zostaliśmy zdradzeni. Jak wierzyć, skoro tyle razy zostaliśmy wydani. Jak ufać, skoro tyle razy przeżyliśmy rozczarowanie. Jak żyć, skoro tyle razy umieraliśmy z rozpaczy, z bólu, ze smutku, z wyczerpania. A przecież mimo to, że nas tyle razy oszukano, zdradzono, wydano trzeba wierzyć, ufać, kochać." /ks. Mieczysław Maliński/ A ja z dziecinną ufnością na nowo odkrywam ten świat... skomentuj (5) 2007-12-14 19:40:11 >> Cofnąć czas o lata trzy i trochę... Czasem lepiej nie widzieć. Czasem lepiej nie słyszeć. Czasem lepiej nie pamiętać. Czasem lepiej pewnych dni w ogóle nie przeżyć. A ja przeżyłam, zobaczyłam, usłyszałam. Dobrze, jak nie boli. Dobrze,jak się łzy same do oczu nie cisną. Ale płakało się i bolało nie raz. Chyba lepiej nie wierzyć. A ja uwierzyłam, że umiera się parami. Dziś tej pewności już nie mam. Mogę mieć wszystko, a tak boję się sięgnąć po to,co moje... skomentuj (2) 2007-12-03 22:12:08 >> :)  To jest piękna sprawa,że człowiek zawsze taki mądry jest,ale po fakcie:) Bo przecież gdybym wiedziała,że się przewrócę,to bym sobie usiadła,a nie usiadłam. Po czasie analizuje,rozmyślam i zastanawiam się,gdzie ja miałam rozum przez ostatnie lata:) A dziś równowaga odzyskana,problemy z nerwami zniknęły,spokojna,wyciszona jestem.Ponoć emanuję radością i ciepłem. I wreszcie czuję,że żyję! Czuję się rozumiana,kochana i nieskromnie powiedziane ładna:) Okazuje się,że prawdziwi mężczyźni jednak wciąż istnieją, nie tylko w wyobraźni:) A i ja miałam to szczęście,iż na jednego z nich trafiłam:) skomentuj (1) 2007-11-12 22:54:45 >> Nie wiedziałam,nie przeczułam w głębi snu... "Nie wiedziałam, że tak blisko
jest to wszystko, to wszystko, o co chodzi... Nie wiedziałam, że tej zimy zatańczymy, zatańczymy jak w ogrodzie... Nie wiedziałam, że się ręce z tego tańca jak z wieńca nie rozplączą, nie wiedziałam, że się serca nigdy więcej, nigdy więcej nie rozłączą, nie wiedziałam, że to można - tak bez tchu... nie wiedziałam, że ja także będę Ewą, nie wierzyłam, nie czekałam, nie przeczułam w głębi snu że jeżeli gdzieś jest niebo, to tu, to tu. Nie wiedziałam, że się serca tak ostudzą, uwierzyłam, że umiera się parami, nie wiedziałam, że się ludzie różnie budzą jak okręty, nie te same, choć w tej samej wciąż przystani... Nie wiedziałam, że to można - tak bez tchu... Nie wiedziałam, że odfrunie, co się rzekło, nie czekałam, nie cierpiałam, nie przeczułam w głębi snu, że jeżeli gdzieś jest piekło, to tu..." /Agnieszka Osiecka/ Bo to nie przychodzi i nie odchodzi tak po prostu.Zawsze zostawia jakiś ślad na serca dnie.Jakieś wspomnienia,ból,niespełnioną tęsknotę. Ale dzięki temu jestem teraz silniejsza. Inaczej spoglądam na to,co było.Widzę błędy,niedoskonałości i to pomaga mi być teraz lepszą. Ale z drugiej strony jest znów obawa,że ktoś zrani,odejdzie bez pożegnania z dnia na dzień... I ten cholerny sceptycyzm i podejrzliwość...A powodów nie ma najmniejszych-nikt tak rozkochanego chłopa ponoć nie widział:) Siedzę teraz,popijam melisę i wpatruję się w te przepiękne róże na biurku i myślę sobie,że już za kilka dni,w tych czułych ramionach rozwieją się moje wszelkie wątpliwości:) skomentuj (4) |
